آدما میتونن خیلی ترسناک باشن ، بیشتر از اون چیزی که فکرش رو میکنید..آدمایی که گاها باهات رفتار مهربونی دارن و خودشون رو به عنوان یکی از دلسوز ترین ادم های دنیا برای زندگیت جا میزنن اما به وقتش میشن یه هیولایی به اسم انسان که بزرگ ترین ضربه هارو بهت میزنن. اونطوری که دلشون میخواد و لذت میبرن اینکارو میکنن تا بهت بفهمونن چقدر جلوشون میتونی ضعیف باشی..
بهترین مثالی که میتونم برای این نوشته بزنم تا بتونی کمی بهتر درکش کنی و بهش فکر کنی (تا اذیت نشی بیشتر از این از نوشته های بی سر و ته) اینه که بگم خورشیدی که هیچوقت نمیتونه پشت ابر بمونه و بالاخره یه روز میاد بیرون.. اولش اونقدر با قدرت چشمات رو میزنه تا مجبور میشی برای جاری نشدن اشک ها جلوی چشمات رو بگیری و اونارو محکم روی هم فشار بدی.اما بعد از چند ثانیه عادت میکنی:) برات عادی میشه چون بدون چشم هات نمیتونی کاری رو از پیش ببری
اگر آدمی تموم پشت پرده هاش رو مثل یه فیلم اکران نشده دیدی، نگران نباش و غصه نخور چون فقط اولش سخته..بعدا میتونی به راحتی عادت کنی و به ادامه زندگی کردنت بپردازی تا شاید بشه یکم دست از فکر و خیال های اضافی برداری.. البته همه این اتفاق هایی که باعث میشه عادت کنی و ادامه بدی قبل از کشته شدنت به دست اون آدم میوفته!
مُخاطَب:آدَمهایِدُنبالِمَنفَعَت
-حاویِپُشتِپَرده-
نوشتههاییکفردمتوهمدرآسایشگاهسورئال